Adam Michnik

Biogram ur. 1946 roku w Warszawie. Pisarz, dziennikarz, redaktor. W szkole średniej był współorganizatorem dyskusyjnego Klubu Poszukiwaczy Sprzeczności. Jako student historii Uniwersytetu Warszawskiego dwukrotnie zawieszany w prawach studenta, w marcu 1968 relegowany z uczelni za protest przeciw zdjęciu Dziadów A. Mickiewicza ze sceny Teatru Narodowego, wkrótce potem aresztowany, ukończył jako ekstern studia na Wydziale Historii Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Pracował jako spawacz, był sekretarzem Antoniego Słonimskiego. Członek KOR (1977–1980), współorganizator i wykładowca Towarzystwa Kursów Naukowych. Od 1977 redaktor pism niezależnych („Biuletyn Informacyjny", „Zapis”, „Krytyka"). Członek kierownictwa Niezależnej Oficyny Wydawniczej. Wielokrotnie aresztowany i stawiany przed sądem, 13 grudnia 1981 internowany, po kolejnym aresztowaniu zwolniony na  mocy amnestii w 1986. Uczestniczył w obradach plenarnych Okrągłego Stołu. Historyk, eseista, publicysta polityczny, autor wielu artykułów i książek m.in.: Kościół, lewica, dialog (1977), Szanse polskiej demokracji (1984), Wyznania nawróconego dysydenta (2003), Wściekłość i wstyd (2005), W poszukiwaniu utraconego sensu (2007). Od maja 1989 roku redaktor naczelny „Gazety Wyborczej". Doktor honoris causa wielu zagranicznych uczelni, laureat polskich i międzynarodowych  nagród m.in.: Nagrody Fundacji im. Kościelskich (1986), Prix de la Liberté francuskiego PEN-Clubu, nagrody Praw Człowieka im. Roberta F. Kennedyego. Jako jedyny polski dziennikarz znalazł się na liście 50. ‘Bohaterów wolności prasy’ ogłoszonej 3 Maja 2000 roku przez Międzynarodowy Instytut Prasy (IPI). Odbierał najwyższe odznaczenia państwowe Republiki Węgier, Litwy, Czech, Niemiec, Chile i in. W 2003 roku został Kawalerem Legii Honorowej. W 2007 z ramienia Unii Europejskiej i Polski mediował o wolność mediów w Gruzji. W roku 2008 został Ambasadorem Międzykulturowego Roku Dialogu.